Chapter eight

"If this is to end in fire
Then we should all burn together
Watch the flames climb high into the night"

Ed Sheeran, I See Fire

Obudził ją dźwięk otwieranych drzwi. Słyszała go już kilkakrotnie przedtem, ale tym razem nie rozpoznała kroków osoby, która zbliżała się do jej łóżka, więc zaalarmowana otworzyła oczy. Przed nią stał doktor Louis i uśmiechał się pogodnie.

- Jest taka piękna pogoda, może chcesz wyjść na dwór? – zapytał, ukazując rząd białych zębów. Popatrzyła się na niego z otwartymi ze zdziwienia oczami. Dopiero co obudziła się z najgorszego koszmaru w swoim życiu, a pierwszym co zobaczyła po przebudzeniu była twarz lekarza, z którym miała się zobaczyć dopiero w poniedziałek.

- Co pan tutaj robi? – Usiadła na łóżku i rozejrzała się po pokoju. Przez okno wpadały do środka rażące promienie światła, przez co musiała przymrużyć oczy.

- Twoja ciotka zadzwoniła do mnie wczoraj, że nie będziesz w stanie przyjechać do mojego gabinetu, więc zaproponowałem wizytę domową – wytłumaczył pogodnie, wciąż stojąc nad jej łóżkiem i patrząc się jej prosto w oczy. Zamrugała parokrotnie.

- Ale wizyta jest dopiero w poniedziałek…

- Dzisiaj jest poniedziałek.

Ponownie popatrzyła się na niego osłupiała. Pogrzeb był w czwartek, poszła do ogrodu w piątek… i była to ostatnia rzecz, którą pamiętała. Następne wydarzenia były tylko zbiorem dźwięków słyszanych zza zamkniętych powiek. Pamiętała kojący głos Harry’ego, chociaż nie wiedziała co do niej mówił i pamiętała również swój płacz, chociaż nie wiedziała jaki był jego powód. Wszystko mieszało jej się w głowie.

- Spałam dwa dni? – Zorientowała się, że ma na sobie piżamę i poczuła się niezręcznie w towarzystwie doktora, chociaż ten wydawał się rozluźniony. Kiwnął głową.

- Więc wyjdziemy na zewnątrz, czy chcesz porozmawiać tutaj?

- Da mi pan chwilkę by się przebrać? – opuściła wzrok na swoje dłonie, leżące na białej, wykrochmalonej pościeli. Doktor Louis westchnął rozbawiony i wyszedł z pokoju, zamykając za sobą drzwi.

Fay szybko wstała z łóżka i narzuciła na siebie ubrania, leżące na szafce przy oknie. Nie miała pojęcia jakim cudem ostatnie dni wyleciały z jej pamięci. Nagle uświadomiła sobie, że jej dziadkowie planowali wyjazd do swojego domu na sobotę, co oznaczałoby, że przespała ich pożegnanie.

- Gdzie chcesz pójść? – zapytał się jej doktor, kiedy wyszła z pokoju i zwróciła się w jego stronę. Stał na korytarzu i przyglądał się czarno-białej fotografii jej rodziców, powieszonej na ścianie naprzeciwko jej sypialni.

- Obok domu stoi altana…

- W porządku. – Nie dał jej skończyć. – Prowadź.

Uśmiechnął się do niej pociesznie i wskazał ręką schody prowadzące na dół. Wyszli na dwór w milczeniu, a kiedy oboje usadowili się wewnątrz altanki otoczonej z każdej strony gęstym bluszczem, Fay w końcu odważyła się zerknąć na mężczyznę. Przyglądał się jej cały ten czas.

- Wiesz, że bardzo utrudniasz mi zadanie? – powiedział, bez żadnych słów wyjaśnienia.

- Dlaczego? – zapytała się go, marszcząc brwi i przechylając delikatnie głowę.

- Mówisz mi, że mam przekonać twoją ciotkę, że dasz radę mieszkać sama w tym domu, ale potem próbujesz przejść się po własnym ogrodzie i dostajesz załamania psychicznego. – Pokręcił głową karcąco. Chociaż cała jego postawa świadczyłaby o zdenerwowaniu, samo jego spojrzenie było dość pobłażliwe.

- Nie miałam w planach załamania psychicznego… - mruknęła Fay, do której powoli powracały wspomnienia. – To jakoś tak… samo wyszło.

Louis zaśmiał się i zamknął na chwilę oczy.

- Co się stało? – zapytał. Wyglądał, jakby powoli kończyła mu się cierpliwość, by znosić dziwactwa Fay.

- Czy musi się coś stać, żebym chciała wejść do własnego ogrodu?

- Nie każdy aż tak przeżywa spacery wśród kwiatów, wiesz?

Fay zacisnęła wargi i odwróciła spojrzenie. Przez chwilę siedzieli w milczeniu, aż w końcu westchnęła i otworzyła usta, by mówić. Louis wyprostował się na swoim miejscu.

- W tym ogrodzie znalazłam Meg, w porządku? To nie jest takie łatwe tak po prostu tam wrócić i patrzeć na to… miejsce, w którym ona… Ona była zakopana.

Dziewczyna musiała przerywać za każdym razem, gdy czuła, że głos jej się zaraz załamię. Nawet mówienie o tym, co się stało, bolało.

- Domyślam się – powiedział cicho Louis, jak gdyby próbował ją zachęcić do dalszych zwierzeń. – Chcesz mi opowiedzieć o dniu, w którym ją znalazłaś?

Fay zawahała się przez chwilę. Pomyślała o swoim postanowieniu, że będzie szczera z doktorem, by ten szybciej zostawił ją w spokoju, ale z drugiej strony bała się, że ta rozmowa może pogorszyć jej sytuację. W końcu jednak przełamała się i zaczęła mówić.

Opowiadała mężczyźnie o kartce, którą znalazła w swoim pokoju, o tym, że od razu wybiegła do ogrodu i zaczęła przeszukiwać rabaty z tulipanami. Myślała, że znajdzie tam kolejną wskazówkę, jakąś podpowiedź jak trafić do miejsca, w którym przetrzymywana była Meg. Ale zamiast tego znalazła rąbek jej sukienki wystający spod wilgotnej ziemi. I zaczęła kopać.

Nie wiedziała, w którym momencie nie potrafiła już powstrzymać łez, lecz to nie powstrzymało jej od kontynuowania opowieści. Mówiła mężczyźnie o tym, jak wygrzebała siostrę własnymi rękami spod ziemi i jak siedziała z nią w ramionach w ogrodzie całymi godzinami, aż nie zjawił się Liam i nie zabrał Meg od niej. Potem przybyła policja i zadawali mnóstwo pytań, ale ostatecznie dali sobie spokój, kiedy zauważyli w jakim stanie była Fay. Gdy w końcu nikt niczego od niej nie żądał, uciekła nad morze.

Doktor Louis siedział prosto cały czas i słuchał jej uważnie, kiwając głową, gdy wyczuwał, że dziewczyna się waha. Nie powiedział tego na głos, ale w myślach już wiedział, że Fay poczyniła wielkie postępy, skoro potrafiła powiedzieć mu o tym wszystkim co ciążyło jej na duszy od dłuższego czasu.

- Liam to dobry przyjaciel – mruknął, kiedy skończyła. Nie wiedziała, czy było to pytanie, czy tylko stwierdzenie, więc po prostu kiwnęła głową, ścierając z policzka łzy wierzchem dłoni.

- Teraz to już i tak nie ważne. Wyjechał… - szepnęła, spuszczając głowę.

- Wyjechał? – Doktor Louis nie ukrywał zaskoczenia.

- Dostał pracę na statku i musiał wyjechać. Wróci za pół roku.

- Jestem pewien, że do tego czasu uda nam się doprowadzić cię do porządku. – Mężczyzna pochylił się w stronę Fay i uśmiechnął pogodnie. Dziewczyna zaśmiała się gorzko, analizując w głowie dobór słów doktora. Z całym bałaganem, jakim było jej życie, nikt nie będzie umiał doprowadzić jej do porządku.

Ich spotkanie zakończyło się zaskakująco szybko. Fay nie wiedziała kiedy minął cały czas, który doktor postanowił na nią przeznaczyć, ale kiedy wróciła do domu, zorientowała się, że zbliżała się już piąta po południu, a to oznaczało, że ktoś powinien już przygotować obiad. W drodze do kuchni usłyszała hałas dochodzący zza drzwi po jej lewej, które prowadziły do piwnicy. Brzmiało to tak, jak gdyby kilka ciężkich przedmiotów uderzyło o podłogę jednocześnie.

Zatrzymała się i popatrzyła w tamtym kierunku. Powoli uchyliła drzwi i zajrzała do pomieszczenia. Na starych, pokrytych kurzem schodach wyraźnie odznaczały się czyjeś ślady stóp.

- Kto tam jest? – zawołała w pustą przestrzeń, próbując wyszukać coś w słabym świetle żarówki na dole.

Zero odpowiedzi.

Wzięła głęboki wdech i powoli zeszła na dół, rozglądając się na boki. Piwnica była ogromna i w większości zagracona pudłami, w których przechowywała pamiątki rodzinne i wszystkie ozdoby, których nie udało jej się powiesić lub postawić w domu.

- Halo? – spróbowała jeszcze raz. – Jest tu ktoś?

Zza jednej ze stert pudeł niespodziewanie pojawiła się pulchna postać kobiety.

- Oh, to ty Fay – westchnęła ciotka Georgia. – Doktor Louis już wyszedł?

- Przed chwilą – mruknęła dziewczyna, przyglądając się ciotce. – Co ciocia tutaj robi?

Kobieta na chwilę odwróciła spojrzenie, patrząc na kilka pudeł, które musiały narobić tyle hałasu spadając na wybetonowaną podłogę. Przygryzła wargi, kiedy zadrgała jej broda. Fay przyglądała jej się bez słowa, chociaż w głowie formowały jej się miliony pytań.

Ciotka Georgia w końcu wypuściła głośno powietrze i opuściła bezradnie ręce.

- W porządku – powiedziała tonem osoby, która przegrała całe swoje życie. – Powiem ci.

Fay podniosła brwi, posyłając ciotce pytające spojrzenie.

- Faith, dziecko, przepraszam, ale chociaż bardzo martwię się o ciebie i twoją sytuację, nie było to nigdy powodem, dla którego chciałam tutaj z tobą zostać. – Oczy Fay jasno mówiły ‘Powiedź mi coś, czego jeszcze nie wiem’, więc ciotka Georgia kontynuowała swoje wyznania. – Nie wiem, czy zdajesz sobie z tego sprawę, ale mój mąż zaprojektował ten dom ponad trzydzieści lat temu. Twoi rodzice, jako młode małżeństwo, postanowili wybudować sobie dom nad morzem, a jako głównego architekta zatrudnili Berta.

Ciotka Georgia przysunęła sobie jedno z pudeł i opadła na nie ciężko, jakby samo mówienie było dla niej wyczerpujące. Fay wciąż stała nieruchomo, z rękoma skrzyżowanymi na piersi.

- Bert przyznał mi się w dniu swojej śmierci, że w domu schował... coś. Dużą ilość pieniędzy, która miała być przechowana przez twoich rodziców, byśmy mogli jej użyć w czasach kryzysu. O tym tajemniczym sejfie wiedzieli tylko mój mąż i twój ojciec. Oboje zginęli zanim zdążyli komukolwiek powiedzieć, gdzie on się znajduję.

- Więc to dlatego wykorzystywałaś każdą okazję, by tu przyjechać? – odezwała się w końcu Fay.

Ciotka Georgia pokiwała głową, nie kryjąc zażenowania.

- Nie chciałam wyjść na kogoś czyhającego na pieniądze, ale też nie mogłam pozwolić, by ktoś inny znalazł je przede mną i sobie przywłaszczył. Zrozum, Bert i ja oszczędzaliśmy duże sumy pieniędzy…

- Rozumiem. – Fay pokiwała głową. – Więc jeśli pomogę ci znaleźć ten cały sejf, wyjedziesz?

Nie chciała zabrzmieć nieuprzejmie, ale słowa same formowały jej się na języku. Ona tylko nadawała im wydźwięk.

- Skoro aż tak ci tutaj przeszkadzam… Gdy tylko dostanę swoją własność, więcej mnie tu nie zobaczysz.

- Dobrze. – Głos Fay był chłodny i opanowany. Nie chciała już więcej udawać kulturalnej. Nie, kiedy wiedziała jaki jest prawdziwy powód każdej wizyty ciotki Georgii. Nie zależało jej na pieniądzach, o których do tej pory nawet nie miała pojęcia, a więc nie miała problemu z obiecaniem ciotce, że odda jej wszystko, co do grosza.
Stanęła na pierwszym stopniu schodów i nagle przypomniała sobie o czymś jeszcze.
- To nie ciocia zabrała ten nóż, prawda? - zapytała, patrząc się niepewnie na ciotkę Georgię.
- Jaki nóż? - Kobieta wyglądała na szczerze zaskoczoną i odrobinę zagubioną. Fay pokręciła głową.

Wróciła na górę, zostawiając kobietę siedzącą wciąż w tej samej pozycji na starym, kartonowym pudle.

Nagle przez jej ciało przelała się fala ulgi i ze zdumieniem odkryła, że uśmiecha się do samej siebie. Wiedziała już co robić, by pozbyć się uciążliwej kobiety spod swojego dachu, więc czuła się, jakby znalazła drogę do rozwiązania wszystkich swoich problemów. Z trudem powstrzymała śmiech.

Jednak z myślą o uwolnieniu się od ciotki przyszła także myśl o wyjeździe Harry’ego.

Pomyślała o tym, że do czasu powrotu Liama będzie musiała włóczyć się z kąta w kąt po tym domu samotnie i wzdrygnęła się na tę myśl. Nie chciała być samotna. A Harry niespodziewanie stał się dla niej ucieczką od samotności.

Minęła drzwi swojej sypialni i delikatnie zapukała do jego pokoju.

Otworzył jej w starych spodniach od dresu i rozciągniętej koszulce, z włosami mokrymi po kąpieli, z której musiał niedawno wyjść. Uśmiechnęła się do niego nieśmiało, widząc jego zdziwioną minę.

- Chcesz porozmawiać? – zapytała, nie kryjąc rozbawienia. Wyraz ulgi objawił się na jego twarzy.

- Zawsze.

Stała na środku ogrodu. Spróbowała ponownie i tym razem się udało, ponieważ nie dała sobie czasu, by się zawahać. Nie myślała, nie wspominała, po prostu przestąpiła przez próg i dotknęła bosymi stopami kamienistej ścieżki. Było jeszcze coś, co różniło tę próbę od poprzedniej. Dłoń Harry’ego oplatająca jej własną.

Przeszli razem do miejsca, w którym porozrzucane były zgniłe szczątki roślin, podmokłe po stałych deszczach, a gdy doszli do punktu, w którym ziemia zasypała gładkie kamienie a Fay wciąż nie okazywała żadnych oznak słabości, chłopak nie mógł już dłużej ukrywać ekscytacji.

Objął ją obiema rękami i podniósł kilka centymetrów nad ziemię, śmiejąc się głośno.

- Udało ci się, Fay! – krzyknął, gdy zareagowała na jego zachowanie śmiechem.

- Udało mi się! – Oczy zaszkliły jej się ze szczęścia, ale powstrzymała łzy, nie chcąc by taka piękna chwila została zrujnowana przez jej brak samokontroli. – Dziękuję ci, Harry.

Przez chwilę wydawało jej się, że chłopak ją pocałuję, gdy przeleciał wzrokiem po jej twarzy, zatrzymując się na ustach, ale chwilę później uśmiechnął się szeroko i puścił ją ze swojego mocnego uścisku.

Uświadomiła sobie jak duże postępy uczyniła w ciągu ostatnich dwudziestu czterech godzin. Razem z Harry’m zebrali resztki roślin, pozamiatali ziemię i zasadzili nowe tulipany w miejscu, gdzie jeszcze kilka tygodni temu leżało ciało Meg. Rozejrzała się po ogrodzie i chociaż niektóre uczucia wciąż ciążyły jej na sercu, potrafiła je udźwignąć. Widziała też, jak od czasu do czasu brunet spogląda na nią ukradkiem i odczuwa wręcz ojcowską dumę, ponieważ pomógł jej się przełamać.

- Jak chcesz to uczcić? – zapytał jej się w końcu, gdy skończyli pracę. Słońce powoli chyliło się ku zachodowi, chociaż chłodna, wieczorna bryza jeszcze nie nadciągnęła znad morza.

Fay zastanowiła się przez chwilę, wycierając ręce o spodnie.

- Może pójdziemy na plażę? O tej porze nie będzie tam zbyt wielu ludzi.

Spacerowali po chłodnym piasku wsłuchując się w odgłosy nadmorskich ptaków, latających nad pobliskimi alejkami, w poszukiwaniu resztek jedzenia po turystach. W pewnym momencie Harry sięgnął po jej dłoń, a Fay nawet nie pomyślała o odsunięciu się. Po tym wszystkim co razem przeszli powoli zaczynała przyzwyczajać się do bliskości Harry’ego.

- Wiesz...? To był bardzo dobry dzień – odezwała się niespodziewanie. Chłopak popatrzył się na nią, pozytywnie zaskoczony i odgarnął kilka niesfornych loków, które wiatr nieustannie strącał mu na oczy.

- Ta-ak – powiedział, przeciągając słowo. – Podejrzewam, że jeden z lepszych, od kiedy tu przyjechałem, prawda?

- Definitywnie.

Wymienili się rozbawionymi spojrzeniami i kontynuowali spacer, podczas gdy krwistoczerwone słońce chowało się powoli za horyzontem. 

_____________________________________

Czytam - Komentuję

 Doceniam każdą opinię, jeśli ma więcej niż dwa zdania pojedynczo złożone ;)